Epimerismi homerici Il. 1.483b (κῦμα: παρὰ τὸ κύω ῥῆμα πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, ὁ μέλλων κυήσω, ῥηματικὸν ὄνομα κύημα καὶ κατὰ συγκοπὴν κῦμα· ἐξ οὗ καὶ τὸ κυ μακρόν. οἱ δὲ παρὰ τὸ κυκῶ, κυκήσω, κύκημα καὶ κατὰ συγκοπὴν κῦμα καὶ ἐντεῦθεν τὸ κυ μακρόν. καὶ προπερισπᾶται); Epimerismi homerici ordine alphabetico traditi, kappa 133 (κῦμα: […] ἢ ἀπὸ πάθους ποιητικὸν παρὰ τὸ κύω· ἢ παρὰ τὸ κυῶ κύημα καὶ ἐν συγκοπῇ κῦμα· ἢ παρὰ τὸ κυκῶ ‘κυκώμενον ἵστατο κῦμα’ (Φ 240), ὡς μονώνυχες μώνυχες); ibid., kappa 18 (⸤κύματα (Β 144): ἐκ τοῦ⸥ κυκῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων.); Choeroboscus, Epimerismi in Psalmos, p. 145 (Κῦμα παρὰ τὸ κυκῶ τὸ παράγω (ταράττω·) ἔστι δὲ τὸ κῦ μακρόν.); Etym. Gudianum, kappa p. 353 (Κῦμα, ἀπὸ τοῦ κύημα, ὥσπερ καὶ οἶμα λέγεται, ἀντὶ τοῦ οἴδημα· ἢ κῦμα τὸ κυρτούμενον ἅμα· ἢ παρὰ τὸ κυκῶ τὸ ταράσσω κύκημα καὶ ἐν συναιρέσει κῦμα· ἢ παρὰ τὸ κύω τὸ ὀγκοῦμαι); Eustathius, Comm. Il., vol. 4, p. 489 (Τὸ δὲ κυκᾶσθαι καιρία ἐστὶ λέξις. διὸ καὶ πολλάκις ἐνταῦθα ὁ ποιητὴς αὐτῇ χρᾶται. παράγεται δὲ ἀπ’ αὐτῆς τὸ κῦμα, ὡς ἐν τῷ «κυκώμενον ἵστατο κῦμα» ἐμφαίνει ὁ ποιητής, ἐγγὺς τοῦ κυκᾶσθαι τὸ κῦμα θέμενος τρόπῳ ἐτυμολογικῷ, καὶ κυματίαν οὕτω δείξας τὸν ποταμόν); ibid., vol. 4, p. 492 (τὸ γὰρ κῦμα, ἐπεί, ὡς ἐρρέθη, ἐκ τοῦ κυκᾶν λέγεται, τινός ἐστι κῦμα, ἤγουν κύκημα. ἐνταῦθα οὖν ποταμίου ῥόου κῦμά ἐστιν); Etym. Magnum, Kallierges, p. 545 (Κῦμα: Κυῶ, κυήσω, κύημα, καὶ κῦμα· παρὰ τὸ κύω, τὸ κυόμενον· ἢ παρὰ τὸ κυκῶ συζυγίας δευτέρας τῶν περισπωμένων· καὶ ἡ χρῆσις, Δεινὸν δ’ ἀμφ’ Ἀχιλῆα κυκώμενον ἵστατο κῦμα’); Scholia in Oppianum, Hal. 1.225 (κῦμα γίνεται ἐκ τοῦ κυκῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων. καὶ ἡ χρῆσις· „δεινὸν [δ’] ἀμφ’ Ἀχιλῆα κυκώμενον ἵστατο κῦμα“).

The etymology is implicit in the Greek Anthology (AP 7.214.7-8): ἦ γὰρ ἴσον πρηῶνι Μαλείης ὡς ἐκυκήθη | κῦμα, πολυψήφους ὦσέ σ’ ἐπὶ ψαμάθους; and in the Appendix to the Greek Anthology (AP Appendix, Oracula 220.4): φθερσίβροτόν τ’ ἐπὶ κῦμα κυκωομένου πολέμοιο