T Schol. Il. 2.92a1 (ἠϊόνος προπάροιθε <βαθείης>: χρόνου καὶ τόπου. | ἠϊὼν δέ, οὗ ἀκούεται τῶν κυμάτων ὁ κτύπος); Etym. Gudianum, eta, p. 238 (Ἠϊὼν, ὁ αἰγιαλὸς· ἤτοι ὅτι ἀκούομεν ἐκεῖ τῶν κυμάτων, ἀπὸ τοῦ. ἰέναι ἀρασσομένων, οἷον, ἀϊόνα ἀντὶ τοῦ ᾐόνα Δωρικῶς, παρὰ τὴν ἀπόρευτον θάλασσαν, μέχρι γὰρ αὐτοῦ ἴησιν ἡ θάλασσα. τάχα δὲ ἀπὸ τοῦ ἀονᾷν λέγουσιν ἐπὶ τοῦ καταντλεῖν, ἀήονα εἰκότως); Etym. Magnum, Kallierges, p. 422-423 (Ἠϊών: Ὁ αἰγιάλος· παρὰ τὸ ἀΐειν, τὸ ἀκούειν. Ἐκ τοῦ ἀΐω οὖν γίνεται ἠϊὼν, ἡ ἐξακουομένη τοῖς κύμασιν· οἷον, ‘Ἠϊόνες βοόωσιν ἐρευγομένης ἁλὸς ἔξω’. Ἢ παρὰ τὸ καταιονᾶσθαι παρὰ τῶν κυμάτων, τουτέστι καταντλεῖσθαι καὶ καταβρέχεσθαι· αἰονήματα δὲ τὰ καταντλήματα φασὶν οἱ Ἀττικοί. Ἢ παρὰ τὸ ἴω, ἐφ’ ᾧ ἐστιν ἰέναι ἐξ ἁλὸς, ἢ εἰσιέναι. Λυκόφρων,‘ Ἵππων φριμαγμὸν ἠϊόνες δεδεγμένοι’.  Ἢ παρὰ τὸ εἴω ῥῆμα, εἰς ὃν προτρέχει ἡ θάλασσα. Ἢ ἠϊόνας, τοὺς μὴ πετρώδεις, ἀλλὰ τοὺς διοδευομένους, δι’ ὧν ἐστιν εὐχερῶς ἵεσθαι. Ἠϊὼν οὖν τὸ βάσιμον μέρος τῆς θαλάσσης. Λέγονται καὶ τὰ ὑποκάτω τῶν ὀφθαλμῶν, διὰ τὸ δι’ αὐτῶν φέρεσθαι τὰ δάκρυα, ὡς καὶ τὰ τῶν αἰγιαλῶν κύματα); Ps.-Zonaras, Lexicon, eta, p. 982 (Ἠϊόνα. αἰγιαλόν. ἡ ὀρθὴ ὁ ἠϊὼν, παρὰ τὸ ἀΐειν, τὸ ἀκούειν. ὅ ἐστιν ὁ ἐξακουόμενος τοῖς κύμασιν. ἢ παρὰ τὸ καταιονᾶσθαι καὶ βρέχεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων. καὶ ἠϊὼν τὸ βάσιμον μέρος τῆς θαλάσσης. λέγει δὲ τὸν αἰγιαλὸν καὶ τὴν ὄχθην [elliptic etymology, the etymon εἶμι is to be deduced from βἀσιμον μέρος]); Scholia. in Batrachomyomachia 13 (ἐπ’ ᾐόνα: ἠϊὼν λέγεται ὁ αἰγιαλός. καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ ἀΐω τὸ ἀκούω ὄνομα ῥηματικὸν ἀϊών καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἠϊών, ἐκβολῇ δὲ τοῦ ι καὶ προσγραφομένου κάτωθεν γίνεται ᾐών, ἡ ἐξακουομένη τοῖς κύμασιν, οἷον „ἠϊόνες βοόωσιν ἐρευγομένης ἁλὸς ἔξω“ [Ρ 265]. ἢ παρὰ τὸ αἰονᾶσθαι παρὰ τῶν κυμάτων, ὃ σημαίνει τὸ καταντλεῖσθαι. Mosch.); Scholia in Oppianum, Hal. 3.1213 (ἠϊόνας· ἢ ἀπὸ τοῦ ἄω τὸ πνέω, οἱ τοῖς ἀνέμοις καταπνεόμενοι, ἢ ἀπὸ τοῦ ἀΐω τὸ ἀκούω)