Orion, Etymologicum, p. 54 (Ἐφετμή. ἀπὸ τοῦ ἐφίημι, ἐφεσμή, καὶ κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ σ εἰς τ, ἐφετμή); Etym. Gudianum, epsilon, p. 571 (Ἐφετμή· ἐντολή, νουθεσία, ἐπιστολή, πρόσταγμα· παρὰ τὸ ἵημι ἕσω καὶ ὄνομα ῥηματικὸν <ἑσμή, τροπῇ τοῦ ς εἰς τ> ἑτμή καὶ ἐν συνθέσει ἐφετμή); Etym. Gudianum Additamenta, alpha, p. 228 (Ἀτμίς· ἀσμίς, μεταβολῇ τοῦ ς εἰς τ ἀτμίς, ὡς ἐφίημι ἐφεσμή ἐφετμή); Eustathius, Comm. Il., vol. 2, p. 50 (καὶ ὅτι ἐφιέναι λέγει τὸ ἐκ τόξου βέλος ἐπιπέμπειν. Καὶ ἔστι κυρία ἡ λέξις. φησὶ γοῦν «ἔφες ἀνδρὶ βέλος» καὶ «ἤδη γὰρ ἀριστήεσσιν ἐφῆκα». ἐκ τούτου δὲ μεταφορικῶς καὶ ἐφίημι τὸ ἐντέλλομαι καὶ ἐφετμὴ ἡ ἐντολή καὶ ἡ ἐπὶ ἐκκλήτου δὲ ἔφεσις καὶ ὁ ἐφέτης ἐντεῦθεν ὥρμηνται); ibid., vol. 4, p. 956 («Διὸς δ’ ἀλίτηται ἐφετμάς», ὅ ἐστιν ἐντολάς, ἀπὸ τοῦ ἐφίημι, τὸ ἐντέλλομαι, ὡς τὸ «οὔ σοι ἐφιεμένῃ ἀπιθήσω», ὃ δὴ Πρίαμος ἔφη τῇ Ἑκάβῃ); Eustathius, Comm. Od., vol. 2, p. 36 (ἔστι δὲ τὸ μὲν ἐφιέμενος (Vers. 7.) ἀντὶ τοῦ ἐντελλόμενος· ὅθεν καὶ ἐφημοσύνη καὶ ἐφετμὴ ἡ ἐντολή); ibid., vol. 2, p. 218 (ἀπὸ τοῦ ἐφίημι, ὅθεν καὶ ἐφετμὴ ἡ ἐντολὴ); Etym. Magnum, Kallierges, p. 165 (Ἀτμίς: Καπνὸς, ἀτμὸς, πνοή. Ἔστιν ἀσμὶς, ὃ σημαίνει τὸ δασὺ πνεῦμα· καὶ τροπῇ τοῦ σ ἀτμὶς, ὡς ἐφίημι, ἐφεσμὴ, καὶ ἐφετμή); ibid., p. 402 (Ἐφετμή: Ἡ ἐντολή. Παρὰ τὸ ἵημι ἥσω ἑσμή· τροπῇ τοῦ σ εἰς τ, ἑτμὴ, καὶ ἐφετμὴ ἐν συνθέσει. Ἢ παρὰ τὸ ἐφεῖναι ἐφεθμὴ, καὶ τροπῇ, ὡς βῆναι βαθμὸς, καὶ στῆναι σταθμός); Etym. Symeonis, epsilon 1018 (Ἐφετμή· ἡ ἐντολή· παρὰ τὸ ἵημι ἥσω ἑσμή, ἑτμή καὶ ἐφετμή· ἢ ἐκ τοῦ ἐφίεμαι ἐφιετμή καὶ ἐφετμή); Schol. in Hesiodum, Op. 294 (Ἀλλὰ, ὦ Πέρση, Δῖον γένος, μεμνημένος τῆς ἡμετέρας ἐφετμῆς, ἀντὶ τῆς ἐμῆς ἐντολῆς, τῆς παραινέσεως, ἀπὸ τοῦ ἐφίεμαι, τὸ ἐντέλλομαι); Geneva Schol. Il. 5.818 ([ἐφετμέων] παρὰ τοῖς λογογράφοις ἐφίεμαι τὸ ὀρέγομαι καὶ τὸ προστάσσω); Scholia in Pindarum, I 5)6).26 (Ἐφετμαῖς] Ἐπιθυμίαις. Ἐφίεμαι γὰρ σημαίνει καὶ τὸ ἐπιθυμῶ)